صحت اعتقاد آنان معتقد سازد ؟ اگر كسى بگويد نه ، از او سؤال مىكنيم آيا اتحاد و اتفاق اكثريت افراد بشر در مورد وجود خدا ، دست كم باعث نمىشود كه احتمال بدهيم عقيدهء آنان صحيح بوده و براى جهان ، خالق و صانعى باشد ؟ اين احتمال را هرگز نمىتوان انكار كرد و هر منصف خردمندى با مراجعه به وجدان خود به خوبى مىيابد كه وجود چنين احتمالى را نمىتواند انكار كند . اگر كسى با وجود اين احتمال ، دنبال تحقيق و بررسى نرود هميشه اين نگرانى و ترس را دارد كه شايد گفتار معتقدان به خدا راست باشد و بر اثر سهل‌انگارى ، گرفتار عذاب‌هاى دردناكى گردد كه براى كافران به خدا مقرر شده است . بنابراين احتمال مىدهد كه تحقيق نكردن در مورد اصول عقايد براى او ضرر مهم اخروى داشته باشد . هر عاقل و خردمندىمىداند كه از هر نوع ضرر مهم اجتناب لازم است گرچه آن ضرر ، احتمالى باشد ، و اصولًا اجتناب از ضرر محتمل ، براى بشر ، امرى فطرى است ، از اين رو گاهى انسان به گفتار يك كودك و يك فرد عادى ترتيب اثر مىدهد و به فكر تحقيق و جستجو مىافتد . پس چطور مىتواند به گفتار پيامبران و دانشمندان بزرگ كه ضرر بىاعتنايى به آن قابل جبران نيست ترتيب‌اثر ندهد و حتى از مطالعه و بررسى و تحقيق هم خوددارى كند .